Blogje van H. (3) – Sinterklaas

DSC_9855-01Het is dus Sinterklaas. Hij kwam zaterdag met de boot aan. Mijn mama vet zenuwachtig. “Oh jee, de boot gaat naar Engeland.” Oehoee… Snapt ze nou nog steeds niet dat het altijd goed komt? Ik heb haar maar even gerustgesteld. Toen ik ’s avonds naar bed ging, mocht ik mijn schoen zetten. Superleuk! Ik heb een brief geschreven, en een tekening gemaakt van Sinterklaas. Mama dacht dat het een pissebed was. Ik heb ook nog een wortel in mijn schoen gedaan. Waarom weet ik niet, maar papa zei dat dat leuk was. En toen moest ik dus liedjes zingen. Maar dat viel nog niet mee.

Vorig jaar heb ik dus helemaal niks meegekregen van dit hele feestgebeuren, want toen waren we op vakantie. Maar toen kende ik dus wel alle liedjes uit mijn hoofd, die heb ik toen op Kaapverdië de hele dag lopen zingen. Lachen. Ik dacht toen trouwens dat Sinterklaas een kabouter was, haha.

Maar nu ben ik dan weliswaar al bijna 4 jaar, maar die liedjes zijn toch behoorlijk weggezakt. Ik zing tegenwoordig liever zelfgeschreven liedjes. Maar goed, dat kan nu blijkbaar ineens niet meer. Dus even oefenen,maar daarna stond ie op repeat hoor. Zie ginds komt de stoomboot… Jaja, toen ik ‘m eenmaal doorhad, heb ik dat lied dus twee uur achter elkaar lopen zingen. Haha, mama zei dat ik wel kon ophouden.

Mooi niet dus.

Ik dacht dat ik misschien wel een letter van chocola zou krijgen, want dat had ik op de televisie gezien. Maar toen ik wakker werd, was er een mooi cadeau dat niet eens in mijn schoen paste. Het waren doktersspullen, want Sint weet dat ik later dokter wil worden. En een schaap. En Elsa. Ik wil alles wel worden, behalve een tijger en een monster.

Ik was er vet blij mee, en later wilde ik mijn schoenen aandoen, en toen zaten er ook nog pepernoten in. Ongelogen.

Sint was alleen wel vergeten het cadeau in Sinterklaaspapier te doen, maar het roze My Little Pony papier vond ik ook mooi. Kwam me trouwens wel bekend voor.

Ik vind het dus superleuk allemaal. Ik hoop nog wel dat ik een roze Elsa-telefoon krijg. De blauwe Elsa heet eigenlijk Frozen.

Oh, en ik denk dat Sinterklaas honger had, want hij had mijn wortel opgegeten.

Advertenties

Blogje van H. (2) – Thailand

img_2959Jaaa! Daar ben ik weer! Bruingekleurd terug uit Thailand! Wat een tof land!

Mijn ouders, met name mijn moeder, waren nogal zenuwachtig om 11 uur lang met mij in een vliegtuig te moeten zitten. Zou ik ook zijn. Na 24 seconden ben ik meestal wel weer klaar met op schoot zitten, dus dit kon wel eens leuk gaan worden. Maar ik had ineens een eigen stoel, en toen ze een matje voor me neerlegden, kon ik de verleiding niet weerstaan; ik heb zeven uur geslapen. Heerlijk. Toch wel.

In Bangkok kwam mijn droom direct uit: ik mocht zonder kinderzitje, zelfs zonder gordel, in de taxi. Wauw! Fantastisch! Kon ik mooi springen op de achterbank. Haha, mijn ouders vet zenuwachtig dat ik door de voorruit zou vliegen. Echt cool die taxi. Net als de tuktuks, de brommers, de auto’s, de bussen en de vrachtwagens. En de treinen en de vliegtuigen. Verder ben ik niet geobsedeerd door gemotoriseerd verkeer.

En dan die Thai. Sjongejonge, die werden helemaal gek zodra ze mij zagen. Wilden ze me ineens allemaal aanraken, in mijn arm knijpen en aan mijn blonde haren zitten enzo. Aangezien ik nogal van aandacht houd, vond ik het allemaal wel best. Behalve als ze me ongevraagd gingen optillen om aan hun familieleden te laten zien. Moest ik ook nog op de foto en een vredesteken maken. Ik bedoel, ik ken die mensen niet eens. Maar ik heb ze leren boksen en high fiven. En op commando zwaaide ik even naar ze. Vonden ze leuk.

In het begin hing ik een beetje hulpeloos in zo’n draagzak op de rug omdat mijn ouders bang waren dat ik voor een tuktuk zou springen. Alsof ik nu al levensmoe ben; ik ben nog niet eens twee! Dus die draagzak heb ik na een poosje geweigerd. Kon ik mooi zelf die tempels met al die gave Boepa-beelden (“Buddha”, zeiden papa en mama dan) bekijken.

Het was een toffe vakantie. Ik heb papa en mama flink uitgeput, maar volgens mij vonden zij het ook wel leuk. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren de nachttrein (mama klaagde dat ik het hele bed bezet hield waardoor zij de hele nacht wakker moest blijven), de panda in de dierentuin waar ik met papa naar toe ben geweest, emmers water over mezelf gooien terwijl er een olifant naast me stond, de geel-blauwe vrachtwagen op het strand (totdat mijn ouders die ineens gingen weggeven aan een of ander Zweeds joch. Alsof die vrachtwagen niet mee kan in het vliegtuig!) en de vrouwen die er toch een beetje als mannen uitzagen, en de tuktuks. Had ik al verteld dat ze tuktuks hebben in Thailand?

Blogje van H.

DSC_3520Hoi! Ik ben dus Hannah. Ja, mijn moeder zit een beetje interessant te doen de hele tijd, door steeds alleen mijn eerste letter te gebruiken, maar ik heet dus gewoon Hannah. Ik ben nu één jaar en bijna acht maanden oud. Ik ben onwijs cool, sterk en grappig. Vind ik voornamelijk zelf. Mijn ouders zijn ook best oké, al hebben ze vaak geen idee waar ze mee bezig zijn. Ze doen in elk geval hun best.

Ik ben, net als alle andere baby’s op de wereld gezet met een voorgeprogrammeerde opdracht om mijn ouders uit te dagen, te treiteren en ze het bloed onder de nagels vandaan te halen. Soms lukt me dat prima. Dan stort ik dramatisch ter aarde om onbedaarlijk te gaan krijsen, alsof de wereld vergaat. Papa gaat dan vaak gewoon even wat anders doen, waardoor het effect een beetje weg is. Dan lig ik daar toch een beetje voor lul. Maar mama haat het. Haha! Die vindt dat echt bloedirritant.

Maar echt, ze zijn echt wel cool. ’s Ochtends maakt papa mij meestal wakker, behalve als ik naar het kinderdagverblijf ga. Dan komt mama als eerste mijn kamer in. Meestal ben ik allang wakker, en wil ik eigenlijk gewoon met mijn ezel en giraffe door het raam naar de bomen en de vogels kijken, maar zij moeten me dan zonodig op het aankleedkussen leggen. Serieus, ik háát het aankleedkussen. Het enige leuke is dat ik mama aan het stressen kan krijgen als ze al een beetje laat is voor haar werk. Vooral als ik dan mijn luier gigantisch heb ondergepoept. Beetje krijsen erbij. Lachen!

Mijn mama is een topkok, dat moet gezegd. En toegegeven, daar heb ik het maar mooi mee getroffen, want ik heb serieus altijd honger. Mama staat elke dag in de keuken een nieuwe maaltijd te bereiden. Dan ga ik haar wel altijd nog even op stang jagen, gewoon, omdat dat mijn taak is, te zorgen dat ze de zenuwen van me krijgt. Vindt ze niet leuk. Maar ik ga gewoon net zo lang door tot ze een filmpje van Nijntje aanzet. Haha, echt, ik krijg het altijd voor elkaar. Ongelogen.

Maar dat eten, mjammie. Ja, soms krijg ik iets ranzigs in mijn mond. Pitapinatie bijvoorbeeld (mama noemt het “spinazie”), of spruiten. Die vind ik echt niet te hachelen. Dan gaan ze er wel eens een bakje yoghurt bij pakken. Gaan ze die groenten erin dippen, en dan denken ze blijkbaar dat ik dat niet doorheb. En sommige dingen zijn eigenlijk superlekker.  Meloen bijvoorbeeld, maar dat is niet goed voor mijn imago, dus dat spuug ik gewoon uit. Zeg ik dat het heet is. Moet je hun gezichten eens zien, hilarisch!

Maar de volgende keer meer. Ik moet nog even mijn tekening op de bank af maken. Verrassing voor papa!