Het leuke blog

IMG_20150202_170254 “Komt er ook nog een keer een léuke blog?”, vroeg een vriendin. Ik vroeg me af of er überhaupt nog een keer een blog zou komen, maar zij wilde graag een léuke blog. Voor het geval ze ooit per ongeluk misschien zelf een kind zou overwegen. Het is heus niet alleen maar kommer en kwel, maar het is nu eenmaal gemakkelijker om te schrijven over zaken die minder leuk zijn. Maar een baby hebben blijkt dus ook hartstikke leuk te zijn. Hoe dan, vraag je je misschien af. Nou, daar gaan we!

Mijn dochter is nu 15 weken oud, en leeft in een wereld die fantastisch moet zijn. Werkelijk alles is nieuw. De allereerste lentezon (en meteen de eerste drie keer factor 50 opgesmeerd krijgen door een overbezorgde moeder), de eerste keer een beker water over je hoofd gegooid krijgen, de eerste keer de oren van het hysterische groene ding aan de babygym in je mond stoppen, de eerste keer geluid produceren… Irritant trouwens, die zon, ik zie niks meer. Huh, wat was dat?! Komen daar weer die gekke dingen voorbij? Altijd als ik op mijn rug lig en mijn benen in de lucht gooi. Hoe noemt mama die? Voeten? Zijn die van mij? Geloof er niks van!

Mensen en voorwerpen kunnen zomaar ineens verdwijnen. Uit het oog is uit het hart. En het geheugen. Ik doe mijn handen voor mijn ogen. Was dat mijn moeder? Zou kunnen. Stond daar überhaupt iemand? Boeie! Ik ga mijn hand in mijn mond stoppen. Ik haal mijn handen weer weg. Hé, mama! Jij hier?! Hoi! Ik heb zoveel meegemaakt, moet je horen… En trouwens, nu je er toch bent, ik zou best wel wat lusten…

We willen onze kinderen graag van alles leren. Maar ik leer juist heel veel van mijn dochter, misschien nog wel meer dan andersom. Verdriet of pijn duurt maar even. Dan is het weer voorbij. Niet te lang blijven hangen in ellende, maar doorgaan. Geen stress. Alles komt goed. Van vermoeidheid alles bij elkaar krijsen, en dan als een blok in slaap vallen. Niet piekeren. Hooguit nog even de dag doornemen met de knuffelezel. Hoe fijn is dat? Je verhaal doen aan een knuffelezel met rode broek en dan lekker slapen.

Het moederschap – wat klinkt dat nog altijd ongelooflijk bizar – heeft me in elk geval sterker gemaakt. Oké, ik klungel nog steeds maar wat aan, maar tegelijkertijd voel ik me sterker en zelfverzekerder dan ooit. Als kinderloze mensen klagen over een slapeloze nacht, of over een of ander pijntje, dan denk ik: Boeie, ik heb een kind geworpen! Nu kan ik alles aan. Ook omdat je enorme armspieren krijgt van baby’s. Een boodschappentas van 10 kilo? Daar draai ik mijn hand niet meer voor om. Met één hand, bam!

Ook doet een baby wonderen voor je humeur. Slecht geslapen door vier nachtelijke voedingen? Chagrijnig? Eén glimlach, en, echt waar, alles is vergeten. Wandelen met je baby is ook leuk. De wereld verandert als er een baby in de buurt is. Mensen worden vriendelijker, gaan voor je aan de kant, en help, op die chagrijnige koppen verschijnt soms zelfs een heuse glimlach!

Advertenties

De illusie die Roze Wolk heet

DE ILLUSIE DIE ROZE WOLK HEETOp dag 4 na de geboorte schijnen ze spontaan te komen: kraamtranen. Overal onbedaarlijk om moeten huilen, zonder dat je precies weet waarom. Of eigenlijk weet je dat wel. “Hoe ga ik dit in vredesnaam doen, een kind opvoeden?! Kan ik nog terug?” Dat soort. Op dag 4 dus. Bij mij was het in nacht 2 al zover. En van dag 10 tot 15. En nu, na acht weken, zit ik nog steeds wel eens jankend op de bank.

En dat terwijl ik toch vooral moet genieten. Net als tijdens de zwangerschap, toen moest ik ook genieten. Want een baby is leuk. Een baby is lief. Als er een baby is, is iedereen blij, papa en mama voorop. Dat hoort zo. De befaamde roze wolk. Maar die wolk is niet altijd roze. Maar dat vertelt niemand je van tevoren. En ik ben er niet trots op, maar sinds mijn dochter na twee weken ineens transformeerde van een modelkind naar een krijsende machine, weet ik het soms even niet meer. Dan verdwijnt de roze wolk en komt een sombere stemming als een zware onweersbui over me heen.

Soms houdt mijn hoofd dan zomaar opeens op met helder denken. Dan voel ik me een ontaarde moeder, die haar eigen kind niet begrijpt, en heb ik geen enkel idee wat ik moet doen. Er zijn dagen dat ik geen rust kan vinden, ook niet tijdens de spaarzame momenten dat mijn dochter wél slaapt, en ik slechts apathisch voor me uit kan staren. De negatieve gedachten (“mijn dochter is ernstig ziek, ze houdt nooit meer op met huilen, de moeder-dochterband is nu al verpest…”) bedekken dan langzaam al het andere, tot er niets anders meer over is dan diepe somberheid.

Ik ben niet postnataal depressief, maar soms word ik wel overvallen door een hevige vorm van baby blues. De eerste weken met mijn kind zijn immers niet verlopen zoals ik had gehoopt. Niet willen slapen. Huilen. Ziekenhuis. Echo. Inbakeren. Overstrekken. Nog meer huilen. Osteopaat. Oververmoeid. Wat doe ik verkeerd? Dóe ik iets verkeerd? Komt het door de zware bevalling? Consultatiebureau. Weer op Google zoeken, hopend dat hét antwoord er nu wél te vinden is.

Er is niets in de wereld waar mensen het meer over oneens zijn dan over de opvoeding van baby’s. Moet ik haar nu laten huilen, of oppakken en troosten? Een stukje gaan wandelen? Rust en regelmaat? Of juist niet? Tummytub of douche? Voeden of niet voeden? Een speen of geen speen? Gék word ik er soms van! En alle goedbedoelde adviezen ten spijt, ik voel me er alleen maar onzekerder door.

Ik heb nul ervaring met dit hele gedoe. Ik kan inmiddels nog net een luier verschonen en een badje op temperatuur krijgen. Het aantrekken van een rompertje is nog steeds een hopeloos geklungel. Na verloop van tijd herken je vanzelf de huiltjes van je baby. Zeggen ze. Maar ik heb vaak geen idee of ze last heeft van haar darmpjes, honger heeft of gewoon moe is; mijn dochter klinkt nog steeds als een balkende ezel, of een mekkerende geit die naar de slachtbank wordt geleid, verbolgen door al het onrecht dat haar wordt aangedaan. De vraag waarom mijn baby huilt is verworden tot een Grote Levensvraag. Je hebt zo je vermoedens, maar bewijzen kun je het niet.

Mijn baby is het meest ingewikkelde apparaat dat ik ooit in handen heb gehad. En er zit geen gebruiksaanwijzing bij. Ik mag het allemaal zelf uitzoeken. Ik doe daarom maar wat. Net als alle andere moeders. En als ze dan uit het niets een prachtige glimlach tevoorschijn tovert, is alles even vergeten. Maar zij die zeggen dat het leven met een pasgeboren baby altijd fantastisch en leuk is, moeten hun zegeningen tellen. En zij die roepen dat ze het allemaal wel weten, liegen. Of zijn gewoon vet irritant!