#tbt Thailand 2016

EenIMG_2553-01 herinnering:

Het was dag twee van onze vakantie en we werden nog niet gehinderd door enige onzekerheid. Onze dochter had zich tot nu toe voorbeeldig gedragen en was verworden tot het levende bewijs dat het kan: een verre reis maken met een kind van bijna twee. En wij waren daardoor nu definitief toegetreden tot het genootschap van Coole Ouders. Nu waren we bij Wat Phrae Kaew, de belangrijkste tempel van het land. En toen zag ik ‘m.

De Vlek.

De grijze draagzak waar dochter hulpeloos in hing te bungelen, was niet helemaal grijs meer. Hier was iets niet helemaal goed gegaan. Haar laten zitten en keihard ontkennen behoorde uiteraard tot de mogelijkheden, maar dat was ook weer zo wat.

Er zijn van die momenten dat je beseft dat je nog een hoop te leren hebt: als je een net afgekolfd flesje melk zonder deksel op de stoel laat slingeren bijvoorbeeld, of wanneer je ’s avonds zo nodig nog even naar je slapende kind wil kijken in het schijnsel van je telefoon, maar de deur dusdanig hard kraakt bij het openen dat je datzelfde slapende kind wakker maakt.

Of wanneer je je realiseert dat je de luiers vergeten bent.

En de billendoekjes. En schone kleren.

Dat je dus helemaal niet cool, maar juist een gigantische prutser bent.

Terwijl papa zijn verplichte lange broek ging aantrekken, wilde dochterlief enthousiast het heilige tempelcomplex betreden. Ik probeerde te doen alsof ik haar niet kende. Thaise en Japanse toeristen wilden met haar op de foto. Ik ging nonchalant een banaan zitten eten, en deed alsof die steeds groter wordende bruine vlek bij haar outfit hoorde. Maar op het moment dat de drek aan de onderkant van haar broek tevoorschijn kwam, moest ik toch ingrijpen. Bij een toerist met kind bedelde ik om een luier en nam H. mee naar de toiletten.

In Thailand doen ze niet aan een verschoningstafel , en dus trok ik haar mee een wc-hokje in. Geen toiletpapier. Ik zuchtte. Hoe ging ik dit in hemelsnaam aanpakken? Maar veel tijd om hierover na te denken had ik niet. Iemand begon Thais tegen me te praten. We moesten mee naar buiten.

De wc-juffrouw richtte de tuinslang op mijn kind en gooide daarna een pakje waspoeder naar me toe. Gehoorzaam begon ik de minikleertjes te wassen, en H. rende poedelnaakt het heilige tempelcomplex op. Een klein groepje mensen had zich inmiddels verzameld om grinnikend toe te kijken. Een Amerikaanse toerist bood haar hulp aan. “I know how you feel”, zei ze. Ik betwijfelde of zij ooit luiers was vergeten, maar ik waardeerde het gebaar. Met een veel te grote luier en drijfnatte kleren kon ons bezoek aan de tempel eindelijk beginnen. Mooi ding, hoor. En luiers, die zijn we daarna nog maar een paar keer vergeten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s