Opdat wij niet vergeten: 10 meest sexy zwangerschapskwaaltjes

“Je bent prach-tig zwanger”, hoor ik regelmatig. Hartstikke leuk. Maar een zwangerschap is niet alleen maar stralen en een schitterende buik hebben. Helaas kent dit geweldige wonder-scheppen ook enkele geheimpjes. Waarom hoor je hier nooit iemand over? Omdat de wereldbevolking dan wellicht zou afnemen in plaats van toenemen? Lijkt me niet, aangezien vele vrouwen graag weer achteraan sluiten om alle ellende nógmaals mee te maken.

Je weet natuurlijk nooit hoe de dingen in het leven lopen, maar vooralsnog heb ik voor mezelf reeds besloten dat het bij dit kindje blijft. Ik kan me hier gaan lopen verdedigen over het waarom, maar dat ga ik niet doen. Het gaat erom: mocht ik op een goeie dag stiekem toch ineens gaan twijfelen, dan kan ik deze blog nog eens doorlezen. Want straks ben ik alles weer vergeten.

Hieronder de 10 meest sexy zwangerschapskwaaltjes. Opdat wij niet zullen vergeten.

1. vocht

Als hoogzwangere vrouw heb ik niet alleen het gevoél dat ik eruit zie als een pafferige olifant, ik bén een pafferige olifant. Ik houd liters extra vocht vast, wat resulteert in opgezette enkels en voeten waar een vingerafdruk minstens 4 uur blijft staan. Mijn horlogebandje heb ik een gaatje moeten opschuiven zodat mijn worstenvingers wat meer ruimte krijgen. Helaas is bij mij het carpaal tunnel syndroom vastgesteld, wat zorgt voor non-stop tintelingen en pijn in mijn vingers en handen. Bijzonder fijn, vooral omdat de pijn me ’s nachts wakker houdt.

2. neusissues

Loopneus. Bloedneus. Extreem goed werkende neus. Mijn neus speelt een grote rol in mijn dagelijkse zwanger-zijn. Als iemand twee verdiepingen lager een rijstwafel verorberd, kan ik ‘m ruiken. Heeft de buurman nu alweer een scheet gelaten? Sinds een maand of twee begint mijn neus ook meerdere keren per week spontaan bloed te lekken. Heel leuk. Inmiddels begint het te wennen. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat dit bloedbad zich vooralsnog alleen in huiselijke kring heeft voorgedaan, zodat alleen D. nog getuige is geweest van dat stuk wc-papier in mijn neus.

3. spataderen

Ik was al de gelukkige bezitter van één spatader op mijn linkerkuit, maar daar zijn er nog een paar bijgekomen. Spataderen zijn sowieso ontzettend sexy dus juij!

4. toiletbezoek

De voortdurende druk op mijn blaas heeft ervoor gezorgd dat ik hardlopen al vrij snel heb opgegeven. Ook nu breng ik ongeveer honderd keer per dag een bezoek aan het toilet, met name ’s nachts. En aangezien deze zich op de benedenverdieping bevindt en mijn bed boven staat, bekent dat vele wandelingen op de tast. Zie verder punt 5, 8 en 9.

5. beroerde conditie

In week 19 van mijn zwangerschap ben ik gestopt met hardlopen, in week 27 met spinning. Op mijn werk heb ik tot week 32 dagelijks zes trappen opgeklommen, en nu nog fiets of wandel ik elke dag een stukje en probeer ik regelmatig te gaan zwemmen. Ik doe mijn best. Maar ik kan niet voorkomen dat ik op de bank moet uithijgen als ik een glas drinken heb ingeschonken. Of dat ik tien minuten moet bijkomen na het aantrekken van mijn sokken en schoenen. Had ik nou maar ballerina’s in huis gehaald!

6. extra kilo’s

Een van de oorzaken van de verslechterde conditie zijn longen die in de verdrukking komen. Een andere moet het extra gewicht zijn dat ik meezeul. Het is nauwelijks aan me te zien, maar ik ben inmiddels stiekem al 17 kilo aangekomen, maar liefst 30% van mijn normale lichaamsgewicht! Waar al die kilo’s zich verstopt hebben is me een raadsel, en echt druk maak ik me er ook niet om, maar bepaald sexy voelt het niet als ik mijn buik met moeite in mijn winterjas moet proppen. Ik verkeer nog in het schemergebied tussen hoop en vrees dat ik niet een zes maten te grote jas van D. aan hoef te trekken.

7. zweten

Overmatig transpireren – wie wil dat nou niet? Als zwangere kun je je lol op! Lichtgekleurde kleding vermijd ik al een poosje zodat okselvlekken minder opvallen. ’s Nachts word ik badend in het zweet wakker, als ik dat al niet was vanwege de pijn in mijn handen of omdat mijn blaas erom schreeuwt die drie druppels plas te lozen. Dat niet kunnen slapen leidt uiteraard automatisch ook tot de sexy wallen onder mijn ogen.

8. geluiden

Kreunen en zuchten – ik draai mijn hand er niet meer voor om. Opstaan van de bank (met 28 kussens in mijn rug) doe ik niet meer geruisloos. Het scheelt als ik een duwtje krijg of op een andere manier omhoog geholpen word, maar kreunen en/of zuchten zal ik! Bukken om iets van de grond te pakken levert standaard een “oeh” op. Zie ook 4, 5 en 7.

9. bekkenpijn in kruis

Hoogzwangere vrouwen waggelen vaak als een pinguïn. Ik doe er ook aan mee! De bekkenpijn is gelukkig niet constant aanwezig, maar wanneer ik opsta (“oeh!”) en een stukje ga lopen voel ik me enorm aantrekkelijk. Waggel waggel waggel. Zie tevens 4 en 8.

10.emotioneel

Mijn lichaam roept steeds vaker “Houd eens even op daarmee!” Maar mijn hersenen denken: “Wat een onzin!” Dat botst wel eens. Ik heb geen toestemming gegeven mijn vuisten niet meer pijnloos te kunnen ballen, of om soms onbedaarlijk in janken te willen uitbarsten, of dat voorheen eenvoudige klusjes als de was ophangen een totale uitputtingsslag betekenen. Er is ook paranoia: als ik op mijn rug ga slapen, gaat mijn baby dood. En dan heb ik het nog niet eens over geheugenproblemen. Ik dementeer sneller dan mijn 89-jarige oma: de koelkast opendoen en me afvragen waarom ook alweer, huissleutels vergeten, waar ging ik nou naar toe? Wat zit er ook alweer in mijn buik?

 

Advertenties

Tsja, dat hoort erbij, hè

De enige vraag die eigenlijk – in mijn bijzijn althans – al maanden aan D., de vader van de ongeboren spruit, gesteld wordt is: “Heeft ze al last van moodswings? Nee? Oh, dat komt nog wel.”

Ik ben benieuwd. D. ook, vermoed ik.

Gezien mijn verleden van depressies en paniekaanvallen is het eigenlijk wel rustig aan het emotionele front. Natuurlijk ben ik bang. Ik ben ontzettend bang voor alles wat straks gaat komen. Is mijn kindje wel gezond? Ga ik de bevalling overleven? Word ik een goede moeder? Gaat onze relatie hieronder lijden? Willen mijn kinderloze vrienden mij straks nog wel zien? Worden de katten niet enorm jaloers? Doe ik te veel? Of juist te weinig? En al die andere belangrijke vragen: kan het kwaad als ik nu deze zak chips leeg eet? Wat als mijn kind op korfbal wil?

Ja. En soms wordt me dat even te veel. Dan wil ik onder de dekens kruipen en verdwijnen. Zo af en toe heb ik daar last van, dan kan ik alleen maar janken en heb ik het gevoel dat niemand me begrijpt. Maar dat is niets nieuws. Daar hoef ik niet zwanger voor te zijn. Ik heb al een flinke portie gehad, en D. daardoor ook. Daarbij vergeleken zijn zwangerschapsemoties een eitje. En juist omdát we samen al veel ellendige momenten hebben gehad, denk ik dat het allemaal wel goed zal komen. En dat is eigenlijk vrij uitzonderlijk, dat ik dat denk.

Toch ben ik de afgelopen maanden in rap tempo voor twee dingen allergisch geworden:

  1. alles wat ‘handig’ is. Zelfs als iets handig ís. Maar als iemand tegen me zegt: “Goh, dat is handig”, dan ben ik alvast geneigd af te haken.
  2. de uitspraak “tsja, dat hoort erbij, hè”

Ik wil niet als een klager door het leven gaan. En dus zeg ik meestal dat alles perfect gaat en ik nergens last van heb. Als ik per ongeluk toch aangeef dat mijn buik toch wel een beetje in de weg begint te zitten, of dat mijn rug nu wel erg pijnlijk wordt, of dat ik het jammer vind dat ik niet meer kan sporten, krijg ik altijd de volgende magische woorden te horen:

Tsja. Dat hoort erbij, hè.

Alsof het dan ineens leuk is om niet fatsoenlijk te kunnen eten zonder dat je maag omdraait. Alsof het dan ineens niet vervelend is dat een eenvoudige handeling als je schoenen aantrekken een onderneming van reusachtige proporties is geworden. Of dat nachtrust dan ineens niet meer zo belangrijk is (“wen er maar aan”). Waarom zijn er maar bar weinig mensen die zeggen: wat irritant, zeg!

Maar mensen zijn vreemde wezens. Vooral vrouwen die zelf een kind hebben gebaard, en dus beter zouden moeten weten. Maar het lijkt alsof die na de bevalling massaal last krijgen van postnatale zwangerschapsdementie. Ze zijn alle kwaaltjes spontaan vergeten, of hebben besloten te doen alsof ze die zijn vergeten.

Ik ben geen naïef meisje. Ik weet heus wel dat een buik over het algemeen groeit als je zwanger bent. Ik weet ook dat randzaken als misselijkheid, rugpijn en vermoeidheid logisch zijn als er van alles in je lichaam verandert. De weegschaal die inmiddels cijfers aangeeft die ik nooit eerder heb gezien. Allemaal prima. Maar ondertussen zit ik er wél mee. Normaal op de bank zitten of in bed liggen is er niet meer bij. Ik heb minstens vier keer per week een bloedneus. Ik begin door bekkenpijntjes steeds meer op een waggelende pinguïn te lijken. De wekelijkse spinningles heb ik op moeten geven en ingeruild voor het zwembad, waar ik als een nijlpaard door het water beweeg.

Ik heb er enorm veel moeite mee dat ik langzaam de controle over mijn lichaam verlies. Een “tsja, dat hoort erbij, hè” zorgt dan eerder voor een gevoel van eenzaamheid in plaats dat het me opbeurt.

Maar ja.

“Het leuke is, ik ben het alweer helemaal vergeten. En jij straks ook”, zei een vriendin laatst tegen me. En zo is het waarschijnlijk. Ik weet ook best dat het tijdelijk is. En dat ik straks, net als al die andere moeders, aan postnatale zwangerschapsdementie zal lijden. Ook dat hoort erbij.

Hè?