Aftellen

dr_philEen zwangerschap bestaat uit drie trimesters:

 1. Dit is echt bizar!

2. Juij! De baby schopt!

3. Haal Die Baby Eruit!

Ik zit inmiddels al een poosje in het derde trimester. En degenen die mijn verhalen met enige regelmaat hebben gelezen, weten dat zwanger-zijn niet mijn grootste hobby is. Ja, het is heel bijzonder dat een nieuw mensenleven ontstaat in mijn lichaam, en ja, het getrappel en gewoel is erg prettig. Maar verder hoeft het voor mij niet zo, dat in verwachting zijn. Vooral het verlies van controle over mijn eigen lijf ervaar ik als zwaar. En nu het einde in zicht is, wordt het alleen maar lastiger. De beruchte laatste loodjes…

Drie weken geleden ben ik gestopt met werken en sindsdien bestaan mijn dagen uit de huisvrouw spelen en op de bank hangen. Een bezoek aan mijn 89-jarige oma of een museum met vage moderne kunst met bijbehorende treinreizen kunnen er nog vanaf, maar daarna kun je me opvegen. Dan hebben mijn benen reusachtige proporties aangenomen en beweeg ik als diezelfde oma die ik die middag nog heb gezien. Ik hoef nog net niet aan een infuus.

Inmiddels ben ik ruim 38 weken zwanger en ziek. Ook leuk. Lamlendig en snotterend toeleven naar een bevallig – ik kan het iedereen aanraden. Nog meer op de bank hangen dus. Uit pure verveling betrapte ik mezelf onlangs zelfs op het kijken naar een aflevering van Dr. Phil! (zijn nieuwste boek Relationship Rescue al gelezen?) Ik ben er niet trots op, maar ook zwangerschapsfora worden inmiddels door mij verslonden. “Bevallen als je griep hebt”, “hoe herken ik vruchtwater”, “hoe weet ik dat de bevalling is begonnen” en meer van die ongein. Om vervolgens niks wijzer te worden. Maar als de verloskundige tegen mij zegt: “Met een beetje geluk ben je dan al drie”, dan weet ik nu gewoon direct waar ze het over heeft.

Diezelfde verveling zorgt tevens voor een merkwaardig keerpunt in mijn gedachten over zo’n bevalling. Het is verbazingwekkend hoe weinig tijd er nodig is om te gaan van “straks ga ik dood” naar “het kan me niet meer schelen, als dat kind er maar uit is.” Tot voor kort afgrijselijke bevallingsverhalen lijken ineens een stuk minder afgrijselijk. En sommige zijn eigenlijk best vermakelijk: “Zet alsjeblieft een mes in mijn buik en haal dat kind eruit!” En: “Ik was toch opgelucht dat het geen hond was.”

En zo wachten we maar gewoon af. Maar Haal Die Baby Eruit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s