Blogje van H. (2) – Thailand

img_2959Jaaa! Daar ben ik weer! Bruingekleurd terug uit Thailand! Wat een tof land!

Mijn ouders, met name mijn moeder, waren nogal zenuwachtig om 11 uur lang met mij in een vliegtuig te moeten zitten. Zou ik ook zijn. Na 24 seconden ben ik meestal wel weer klaar met op schoot zitten, dus dit kon wel eens leuk gaan worden. Maar ik had ineens een eigen stoel, en toen ze een matje voor me neerlegden, kon ik de verleiding niet weerstaan; ik heb zeven uur geslapen. Heerlijk. Toch wel.

In Bangkok kwam mijn droom direct uit: ik mocht zonder kinderzitje, zelfs zonder gordel, in de taxi. Wauw! Fantastisch! Kon ik mooi springen op de achterbank. Haha, mijn ouders vet zenuwachtig dat ik door de voorruit zou vliegen. Echt cool die taxi. Net als de tuktuks, de brommers, de auto’s, de bussen en de vrachtwagens. En de treinen en de vliegtuigen. Verder ben ik niet geobsedeerd door gemotoriseerd verkeer.

En dan die Thai. Sjongejonge, die werden helemaal gek zodra ze mij zagen. Wilden ze me ineens allemaal aanraken, in mijn arm knijpen en aan mijn blonde haren zitten enzo. Aangezien ik nogal van aandacht houd, vond ik het allemaal wel best. Behalve als ze me ongevraagd gingen optillen om aan hun familieleden te laten zien. Moest ik ook nog op de foto en een vredesteken maken. Ik bedoel, ik ken die mensen niet eens. Maar ik heb ze leren boksen en high fiven. En op commando zwaaide ik even naar ze. Vonden ze leuk.

In het begin hing ik een beetje hulpeloos in zo’n draagzak op de rug omdat mijn ouders bang waren dat ik voor een tuktuk zou springen. Alsof ik nu al levensmoe ben; ik ben nog niet eens twee! Dus die draagzak heb ik na een poosje geweigerd. Kon ik mooi zelf die tempels met al die gave Boepa-beelden (“Buddha”, zeiden papa en mama dan) bekijken.

Het was een toffe vakantie. Ik heb papa en mama flink uitgeput, maar volgens mij vonden zij het ook wel leuk. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren de nachttrein (mama klaagde dat ik het hele bed bezet hield waardoor zij de hele nacht wakker moest blijven), de panda in de dierentuin waar ik met papa naar toe ben geweest, emmers water over mezelf gooien terwijl er een olifant naast me stond, de geel-blauwe vrachtwagen op het strand (totdat mijn ouders die ineens gingen weggeven aan een of ander Zweeds joch. Alsof die vrachtwagen niet mee kan in het vliegtuig!) en de vrouwen die er toch een beetje als mannen uitzagen, en de tuktuks. Had ik al verteld dat ze tuktuks hebben in Thailand?

Advertenties

Verstandsverbijstering

vliegenIn een vlaag van verstandsverbijstering hebben we een vlucht naar Bangkok geboekt. Hardop spreek ik mezelf al een paar weken bemoedigend toe: het is maar 11 uur vliegen. Wat is nu 11 uur op een mensenleven?

Toen H. 10 maanden oud was, zijn we naar Lanzarote geweest. Niet omdat dat eiland me zo geweldig leek, maar omdat ik per se wilde vliegen met een baby. Ik wilde weten hoe het zou zijn.

De heenweg ging nog wel. Ze stond vrolijk te dansen op het uitklaptafeltje, kroop door de gangpaden en flirtte met andere passagiers. Ze deed alles om een goede indruk achter te laten en sliep zelfs nog eventjes. Tevreden en trotse ouders waren wij. Zie je wel, dat vliegen met een baby valt reuze mee!

De terugreis was De Hel.

Tijdens het opstijgen viel ze tijdens haar flesje in slaap. Halleluja!  Maar na 20 minuten was het alweer gedaan met de pret. Ze wrikte zich los en wat volgde had ik in mijn ergste nachtmerries nog niet kunnen bevroeden. Eten werd uitgespuugd, flesjes uit handen geslagen, knuffels weggesmeten, rammelaars op de grond gegooid, zelfs het laatste redmiddel, de telefoon, werd niet geaccepteerd. Het kind had helemaal geen zin om op schoot te zitten. Of door het gangpad te kruipen. Of überhaupt normaal te doen. Wat ze wel deed was krijsen. Vier uur lang. Ik dacht dat mijn trommelvliezen het zouden begeven.

“Sorry”, stamelde ik nog tegen de man voor me. Maar ik voelde de haat in zijn ogen. Ik wilde verdwijnen, sterven, mijn kind uit het raam gooien. Mijn normaal zo lieve dochter was getransformeerd tot een krijsende machine.

Ik nam me voor nooit meer te gaan vliegen. Als je met kind het vliegtuig binnenstapt, sta je immers sowieso al met 2-0 achter.

Daarom dus nu die logische vlucht naar Thailand.

Met mijn zwangerschapsdementie is het nooit meer helemaal goedgekomen.