Shit!

Screenshot_20180514-081438-02Sommige kinderen schijnen in een poep en een scheet zindelijk te zijn. Zomaar, van de ene op de andere dag. “Ja hoor, hij wilde gewoon geen luier meer om.” Of: “Ik heb een onderbroek van Frozen aangedaan en toen ging het helemaal vanzelf.” En: “Als ze er aan toe zijn, gaat het vanzelf.”

AAAAARRRGGH!!

Mijn dochter, nu bijna drieënhalf, is al jáááren halfzindelijk, maar maakt geen enkele aanstalten om nu eens goed door te pakken. Twee jaar (!) geleden was het al zover en deed ze een plasje op het potje. Ik was zo trots als een pauw, maar daarna ging ze een jaar lang krijsen als ze alleen maar een potje zág.

Rond haar derde verjaardag leek het er dan tóch echt van te komen. Een week lang zat ze op de wc, vol overgave, en na afloop belde ze dan oma om het goede nieuws te vertellen.

Yes, dacht ik. Ik heb er ook zo één. Ik kan nu ook aan iedereen verkondigen dat mijn kind “zomaar ineens” zindelijk is geworden. Maar de nieuwigheid was er al snel van af. Leuk om een keer gedaan te hebben, maar het was wel weer mooi geweest.

Mevrouw voldoet inmiddels aan alle kwalificaties van een succesvol toiletbezoeker. Ze geeft keurig aan dat ze moet plassen of poepen. Ze haat haar luier (maar weigert zonder te lopen), ze zegt “pssst” op de zeldzame momenten dat ze toch even op de pot gaat zitten, maar loopt dan weer weg en gaat in de tuin of naast de tafel plassen. Ze kan ook regelmatig haar plas ophouden. Ze vertelt dat haar vriendjes en vriendinnetjes van de opvang geen luier meer dragen, maar maakt geen enkele aanstalten om hun voorbeeld dan maar te volgen. Als ik haar geen luier om doe, dreigt ze dat ze op de grond zal gaan poepen (en maakt dat dreigement dan ook gewoon waar). Dagenlang achter elkaar dweilen en zwabberen, en op één dag haar volledige garderobe erdoorheen jassen – het maakt geen enkele indruk. Ze weigert zelfs met warm weer in haar blote kadetjes rond te lopen.

Alles wat we aanreiken heeft een averechts effect. Dus dan laten we het maar weer even rusten. Maar frustrerend is het wel. Vooral als mensen dingen tegen je gaan zeggen als “ze heeft toch geen luier meer om, neem ik aan?”

Nee, mijn 3-jarige kind telt in drie talen tot tien, (her)kent het volledige alfabet, zwemt een meter onder water, heeft haar eerste verliefdheid al te pakken, maar hier heeft ze gewoon geen zin in.

“Als ik naar de basisschool ga, ga ik op de wc plassen”, beloofde ze laatst. En ik vrees dat er weinig anders op zit, dan haar op haar woord te geloven.

Daar zijn we weer!

Onderweg van Málaga naar Schiphol. Veel te bruine mensen met veel te witte tanden stopten hun spullen in de bagageruimte. Een echtpaar klaagde over de reisleiding. Die had ze verboden de hotelkamer te verlaten nadat hun zoontje door waterpokken was getroffen. “U bent een groot gevaar voor de andere gasten.” Hun vakantie was verpest. Ik was blij dat wij tijdens onze roadtrip door Andalusië geen enkele Nederlander waren tegengekomen. Een andere man in het vliegtuig vroeg me op welke bagageband de buggy straks te vinden zou zijn. “Geen idee”, zei ik. Aan buggy’s doen wij al enige tijd niet meer.

En toen ik er zo over nadacht: er zijn wel meer veranderingen geweest, het laatste half jaar. Mag ik door middel van een lijstje zien wat er in de tussentijd zoal is gebeurd? Dan kunnen we daarna weer doen alsof dit blog niet veel te lang op zijn gat heeft gelegen.

Peuterpubertijd: Exact op haar tweede verjaardag besloot ze dat alles anders zou worden. Vanaf dat moment was het “ik-ga-niet-meer-in-bad-geef-geen-kusjes-meer-ga-niet-meer-eten-ga-sowieso-irritant-doen-en-anders-dreig-ik-met-dramatisch-ter-aarde-storten-en-op-de-grond-liggen-krijsen-ook-al-is-dat-in-de-supermarkt”-gedrag. Inmiddels realiseert ze zich zelf ook wel hoe kinderachtig dat is, dus na zo’n aanval transformeert ze steeds sneller weer tot een lief kind dat doet alsof haar neus bloedt.

Eten & drinken: H’s favoriete hobby. Meestal wordt direct de huig opengezet om alles zo snel mogelijk naar binnen te schuiven: pannenkoeken, pasta, rijst, broccoli, bananen… “Niet proppen”, zegt ze dan zelf nog. Soms werkt ze brokken gorgonzola of een bak olijven naar binnen en zegt ze “lekker”. Dan weet je dat je als ouder goed bezig bent.

Zelfstandig spelen: H. kan zichzelf inmiddels prima langer dan 1.68 nanoseconde zelf vermaken. Vooral met het zichzelf voorlezen, alle pasjes uit portemonnees trekken, sleutelbossen verstoppen, swipen over alles, kranten stuk scheuren en met de loopfiets 600 rondjes om de tafel fietsen.

Uitspraken: Toen ze nog geen twee was, werd op het kinderdagverblijf gezegd dat H. de woordenschat van een driejarige heeft. Inmiddels komen prachtige volzinnen uit haar mond. “Ik heb gepoept. Warme poep.” En, in het zwembad: “Kom! Dan gaan we die bal afpakken.”

Zindelijkheid: Het schijnt vanzelf te komen, maar H. heeft geen haast. Na anderhalf jaar draaide mevrouw haar eerste drol op een potje, maar sindsdien heeft ze alle interesse in dat ding verloren. Gelukkig zijn we na een dramatische toestand in een heilige Thaise tempel nog maar een paar keer vergeten luiers mee te nemen.

Reizen: Thailand, Ardennen en Spanje. Aan treurige vakanties aan de Costa del Sol doen we nog steeds niet. We trekken ons eigen plan: slechts een vlucht, een huurauto of de lokale bus of trein. Oh, en een weekendje festival, Hamburg en Londen. Kindloos. Foei, mama!

Tweede kind: Het begon al in het ziekenhuis. Mijn kind was nog geen half uur oud. “Bij de volgende mag je gewoon thuis bevallen, hoor!” Maar dames en heren, we zijn inmiddels twee en een half jaar verder, en nee, er is nog geen enkele reden om aan te nemen dat er een broertje of zusje komt.

Toekomst: Ik zie de toekomst rooskleurig in. Het wordt allemaal steeds leuker. Een peuter hebben is zo gek nog niet. Oma, help! Komt het dan toch nog allemaal goed?