Blogje van H. (3) – Sinterklaas

DSC_9855-01Het is dus Sinterklaas. Hij kwam zaterdag met de boot aan. Mijn mama vet zenuwachtig. “Oh jee, de boot gaat naar Engeland.” Oehoee… Snapt ze nou nog steeds niet dat het altijd goed komt? Ik heb haar maar even gerustgesteld. Toen ik ’s avonds naar bed ging, mocht ik mijn schoen zetten. Superleuk! Ik heb een brief geschreven, en een tekening gemaakt van Sinterklaas. Mama dacht dat het een pissebed was. Ik heb ook nog een wortel in mijn schoen gedaan. Waarom weet ik niet, maar papa zei dat dat leuk was. En toen moest ik dus liedjes zingen. Maar dat viel nog niet mee.

Vorig jaar heb ik dus helemaal niks meegekregen van dit hele feestgebeuren, want toen waren we op vakantie. Maar toen kende ik dus wel alle liedjes uit mijn hoofd, die heb ik toen op Kaapverdië de hele dag lopen zingen. Lachen. Ik dacht toen trouwens dat Sinterklaas een kabouter was, haha.

Maar nu ben ik dan weliswaar al bijna 4 jaar, maar die liedjes zijn toch behoorlijk weggezakt. Ik zing tegenwoordig liever zelfgeschreven liedjes. Maar goed, dat kan nu blijkbaar ineens niet meer. Dus even oefenen,maar daarna stond ie op repeat hoor. Zie ginds komt de stoomboot… Jaja, toen ik ‘m eenmaal doorhad, heb ik dat lied dus twee uur achter elkaar lopen zingen. Haha, mama zei dat ik wel kon ophouden.

Mooi niet dus.

Ik dacht dat ik misschien wel een letter van chocola zou krijgen, want dat had ik op de televisie gezien. Maar toen ik wakker werd, was er een mooi cadeau dat niet eens in mijn schoen paste. Het waren doktersspullen, want Sint weet dat ik later dokter wil worden. En een schaap. En Elsa. Ik wil alles wel worden, behalve een tijger en een monster.

Ik was er vet blij mee, en later wilde ik mijn schoenen aandoen, en toen zaten er ook nog pepernoten in. Ongelogen.

Sint was alleen wel vergeten het cadeau in Sinterklaaspapier te doen, maar het roze My Little Pony papier vond ik ook mooi. Kwam me trouwens wel bekend voor.

Ik vind het dus superleuk allemaal. Ik hoop nog wel dat ik een roze Elsa-telefoon krijg. De blauwe Elsa heet eigenlijk Frozen.

Oh, en ik denk dat Sinterklaas honger had, want hij had mijn wortel opgegeten.

Shit!

Screenshot_20180514-081438-02Sommige kinderen schijnen in een poep en een scheet zindelijk te zijn. Zomaar, van de ene op de andere dag. “Ja hoor, hij wilde gewoon geen luier meer om.” Of: “Ik heb een onderbroek van Frozen aangedaan en toen ging het helemaal vanzelf.” En: “Als ze er aan toe zijn, gaat het vanzelf.”

AAAAARRRGGH!!

Mijn dochter, nu bijna drieënhalf, is al jáááren halfzindelijk, maar maakt geen enkele aanstalten om nu eens goed door te pakken. Twee jaar (!) geleden was het al zover en deed ze een plasje op het potje. Ik was zo trots als een pauw, maar daarna ging ze een jaar lang krijsen als ze alleen maar een potje zág.

Rond haar derde verjaardag leek het er dan tóch echt van te komen. Een week lang zat ze op de wc, vol overgave, en na afloop belde ze dan oma om het goede nieuws te vertellen.

Yes, dacht ik. Ik heb er ook zo één. Ik kan nu ook aan iedereen verkondigen dat mijn kind “zomaar ineens” zindelijk is geworden. Maar de nieuwigheid was er al snel van af. Leuk om een keer gedaan te hebben, maar het was wel weer mooi geweest.

Mevrouw voldoet inmiddels aan alle kwalificaties van een succesvol toiletbezoeker. Ze geeft keurig aan dat ze moet plassen of poepen. Ze haat haar luier (maar weigert zonder te lopen), ze zegt “pssst” op de zeldzame momenten dat ze toch even op de pot gaat zitten, maar loopt dan weer weg en gaat in de tuin of naast de tafel plassen. Ze kan ook regelmatig haar plas ophouden. Ze vertelt dat haar vriendjes en vriendinnetjes van de opvang geen luier meer dragen, maar maakt geen enkele aanstalten om hun voorbeeld dan maar te volgen. Als ik haar geen luier om doe, dreigt ze dat ze op de grond zal gaan poepen (en maakt dat dreigement dan ook gewoon waar). Dagenlang achter elkaar dweilen en zwabberen, en op één dag haar volledige garderobe erdoorheen jassen – het maakt geen enkele indruk. Ze weigert zelfs met warm weer in haar blote kadetjes rond te lopen.

Alles wat we aanreiken heeft een averechts effect. Dus dan laten we het maar weer even rusten. Maar frustrerend is het wel. Vooral als mensen dingen tegen je gaan zeggen als “ze heeft toch geen luier meer om, neem ik aan?”

Nee, mijn 3-jarige kind telt in drie talen tot tien, (her)kent het volledige alfabet, zwemt een meter onder water, heeft haar eerste verliefdheid al te pakken, maar hier heeft ze gewoon geen zin in.

“Als ik naar de basisschool ga, ga ik op de wc plassen”, beloofde ze laatst. En ik vrees dat er weinig anders op zit, dan haar op haar woord te geloven.

De dag die je vreesde dat zou komen…

prinses1Drie jaar en één dag had het geduurd. Drie jaar en één dag gingen wij door het leven in de veronderstelling dat ons kind niet in die val zou stappen. Wij hadden een normale dochter, en hadden bewezen dat dat hele prinsessengedoe onzin was. Geen Frozen en K3-meuk. Gewoon niet aan blootstellen, was onze gedachte. Tot onlangs Elsa haar intrede deed in ons huishouden en er een abrupt einde kwam aan ons prinsesloze bestaan.

H. stond in de gang met haar jurk heen en weer te zwieren. “Ik ben Elsa”, zei ze trots. Ik liet prompt mijn handschoenen vallen en constateerde na een paar seconden dat mijn mond nog steeds openstond. “Ik ben Elsa”, herhaalde ze meisjesachtig.

Ik rende naar mijn telefoon om te googlen. Ja hoor, Frozen. Wat een ramp! Mijn stoere dochter, die thuis boeken leest over mollen op wiens hoofd gepoept wordt, met autootjes door de kamer scheurt, puzzels van dieren maakt, die buiten op muurtjes en in touwen klimt. Mijn dochter, wiens lievelingskleur weliswaar roze is, maar die nog nooit aan prinsessengeneuzel is blootgesteld. Diezelfde dochter identificeert zich ineens met een figuur uit Frozen.

Ik geef de andere kinderen op het kinderdagverblijf de schuld. Die hebben mijn kind geïndoctrineerd, weet ik. En nu is het hek van de dam. Ik, mama van de antiroze brigade, blijk een prinsessenmeisje te hebben gebaard. En wat is de volgende stap? Zuurstokroze prinsessenjurken? Ruches en glitters? Lakschoentjes en tiara’s? Ik heb geen idee hoe ik hier nu verder mee om moet gaan. Zijn hier zelfhulpboeken voor? Praatgroepen? Televisieprogramma’s? Help, mijn kind denkt dat ze een prinses is!

Maar we zullen dit overwinnen. Ook deze identiteitscrisis zal voorbij gaan. Let it gooo…

Een echt meisje

DSC_6186-01Toen ik na 20 weken zwangerschap ontdekte dat er een meisje in mijn buik zat, brak het angstzweet me uit. Ik kreeg visioenen van een roze huis vol My Little Pony’s en Barbies, lakschoentjes en bling bling tasjes, maar ook van op internet rondzwervende naaktfoto’s en het moment waarop ze, 14 jaar, zou aankondigen dat ze in verwachting was van een puisterende puber uit haar klas.

Toen H. een paar maanden later geboren was, werd al snel duidelijk dat we hier te maken hadden met een dame die zich de kaas niet van het brood laat eten. Op de allereerste foto kijkt ze recht in de lens met een “you do not want to mess with me“-blik in haar ogen, en de kraamhulp nam een week later afscheid met de veelbelovende woorden “jullie gaan nog flink wat te stellen krijgen met deze pittige dame, doei!”

Inmiddels is H. bijna drie jaar en kunnen we concluderen dat er geen woord van gelogen was. “Het is een echt meisje”, hoor ik dan wel eens. Maar wat is dat, een echt meisje? Nou, je weet wanneer je een peuterdochter hebt wanneer:

* er een periode aanbreekt waarbij alles roze moet zijn. Alles dus. Ik was aanvankelijk nog blij dat ik niet een tuttebel had gebaard, maar gister werd mevrouw nogal link omdat we geen roze kerstboom hadden gekocht. En afgelopen zomer gingen broeken in de ban; alleen jurkjes en rokjes mochten nog maar uit de kast getrokken worden. Ze heeft gelukkig nog geen idee wat een prinses, of Frozen, is, en dat willen we graag zo houden.

* alles een punt van discussie is. Het maakt niet uit waar het over gaat, of hoe vroeg of hoe laat is het, H. gaat consequent het debat aan en onderhandelt dat het een lieve lust is. “Nee, ik kan nu niet tandenpoetsen, want ik moet de poes even aaien.” Of wel de trap op willen lopen, maar alleen onder voorwaarde dat ik zes puzzels en zijzelf drie knuffelbeesten, twee boeken en een theepotje meeneemt. Én haar regenlaarzen aan mag tijdens de barre tocht omhoog.

* ze in één seconde van een lief meisje in een ware terrorist kan transformeren. Als je bijvoorbeeld haar schoenen aan wil trekken omdat je nu echt de deur uit moet, krijst ze alsof de wereld vergaat. Ze maakt zich zo stijf als een plank wanneer je haar in het autostoeltje probeert te wurmen en roept moord en brand. Planking in extremis. Of wanneer ze NIET met een bal wil spelen die haar NIET is aangeboden.

* ze nogal vol van zichzelf is. Meisjes zijn ijdele narcistjes. Wanneer H. haar hemd uittrekt (niet over haar hoofd, maar langs de onderkant), laat ze ‘m rond haar billen altijd even hangen. Om dan heupwiegend te verzuchten “oh, wat een mooi rokje…”

* ze dwarsligt om het dwarsliggen. Onlangs waren we even op vakantie naar de zon. H. had deze periode uitgekozen om zich van haar beste kant te laten zien en lekker dwars te liggen. “Nee, ik wil niet naar het strand!” Om dan de eerste tien minuten zwaar geïrriteerd met haar armen over elkaar op haar handdoek te zitten, voordat ze dan toch maar schoorvoetend toegaf aan het fijne zeewater. Het was een beangstigend kijkje in de toekomst.