Blogje van H. (3) – Sinterklaas

DSC_9855-01Het is dus Sinterklaas. Hij kwam zaterdag met de boot aan. Mijn mama vet zenuwachtig. “Oh jee, de boot gaat naar Engeland.” Oehoee… Snapt ze nou nog steeds niet dat het altijd goed komt? Ik heb haar maar even gerustgesteld. Toen ik ’s avonds naar bed ging, mocht ik mijn schoen zetten. Superleuk! Ik heb een brief geschreven, en een tekening gemaakt van Sinterklaas. Mama dacht dat het een pissebed was. Ik heb ook nog een wortel in mijn schoen gedaan. Waarom weet ik niet, maar papa zei dat dat leuk was. En toen moest ik dus liedjes zingen. Maar dat viel nog niet mee.

Vorig jaar heb ik dus helemaal niks meegekregen van dit hele feestgebeuren, want toen waren we op vakantie. Maar toen kende ik dus wel alle liedjes uit mijn hoofd, die heb ik toen op Kaapverdië de hele dag lopen zingen. Lachen. Ik dacht toen trouwens dat Sinterklaas een kabouter was, haha.

Maar nu ben ik dan weliswaar al bijna 4 jaar, maar die liedjes zijn toch behoorlijk weggezakt. Ik zing tegenwoordig liever zelfgeschreven liedjes. Maar goed, dat kan nu blijkbaar ineens niet meer. Dus even oefenen,maar daarna stond ie op repeat hoor. Zie ginds komt de stoomboot… Jaja, toen ik ‘m eenmaal doorhad, heb ik dat lied dus twee uur achter elkaar lopen zingen. Haha, mama zei dat ik wel kon ophouden.

Mooi niet dus.

Ik dacht dat ik misschien wel een letter van chocola zou krijgen, want dat had ik op de televisie gezien. Maar toen ik wakker werd, was er een mooi cadeau dat niet eens in mijn schoen paste. Het waren doktersspullen, want Sint weet dat ik later dokter wil worden. En een schaap. En Elsa. Ik wil alles wel worden, behalve een tijger en een monster.

Ik was er vet blij mee, en later wilde ik mijn schoenen aandoen, en toen zaten er ook nog pepernoten in. Ongelogen.

Sint was alleen wel vergeten het cadeau in Sinterklaaspapier te doen, maar het roze My Little Pony papier vond ik ook mooi. Kwam me trouwens wel bekend voor.

Ik vind het dus superleuk allemaal. Ik hoop nog wel dat ik een roze Elsa-telefoon krijg. De blauwe Elsa heet eigenlijk Frozen.

Oh, en ik denk dat Sinterklaas honger had, want hij had mijn wortel opgegeten.

Advertenties

De dag die je vreesde dat zou komen…

prinses1Drie jaar en één dag had het geduurd. Drie jaar en één dag gingen wij door het leven in de veronderstelling dat ons kind niet in die val zou stappen. Wij hadden een normale dochter, en hadden bewezen dat dat hele prinsessengedoe onzin was. Geen Frozen en K3-meuk. Gewoon niet aan blootstellen, was onze gedachte. Tot onlangs Elsa haar intrede deed in ons huishouden en er een abrupt einde kwam aan ons prinsesloze bestaan.

H. stond in de gang met haar jurk heen en weer te zwieren. “Ik ben Elsa”, zei ze trots. Ik liet prompt mijn handschoenen vallen en constateerde na een paar seconden dat mijn mond nog steeds openstond. “Ik ben Elsa”, herhaalde ze meisjesachtig.

Ik rende naar mijn telefoon om te googlen. Ja hoor, Frozen. Wat een ramp! Mijn stoere dochter, die thuis boeken leest over mollen op wiens hoofd gepoept wordt, met autootjes door de kamer scheurt, puzzels van dieren maakt, die buiten op muurtjes en in touwen klimt. Mijn dochter, wiens lievelingskleur weliswaar roze is, maar die nog nooit aan prinsessengeneuzel is blootgesteld. Diezelfde dochter identificeert zich ineens met een figuur uit Frozen.

Ik geef de andere kinderen op het kinderdagverblijf de schuld. Die hebben mijn kind geïndoctrineerd, weet ik. En nu is het hek van de dam. Ik, mama van de antiroze brigade, blijk een prinsessenmeisje te hebben gebaard. En wat is de volgende stap? Zuurstokroze prinsessenjurken? Ruches en glitters? Lakschoentjes en tiara’s? Ik heb geen idee hoe ik hier nu verder mee om moet gaan. Zijn hier zelfhulpboeken voor? Praatgroepen? Televisieprogramma’s? Help, mijn kind denkt dat ze een prinses is!

Maar we zullen dit overwinnen. Ook deze identiteitscrisis zal voorbij gaan. Let it gooo…